اي ماه خون، بار ديگر از راه رسيدي و با نسيم گرم كربلايي، قصه آلاله‌هاي سرخ را به گوش جان رساندي، دوباره سكوت تاريخ را در هم شكستي و بغض ناله را از تنگناي حنجره‌ها آزاد كردي، بار ديگر از راه رسيدي و برف سكوت را با آفتاب عشقي كه بر آسمان سينه‌داري، آب كردي و آن را به اقيانوس خروشان فرياد رساندي! اي ماه خدا! قدومت گرامي!